Kontakt: +48 735 762 765 e-mail: biuro@psychegrafia.pl

Witam Cię. Jeśli masz kilka minut,

zapraszam Cię do poznania kilku faktów z mojego życia

oraz historię powstawania Psychegrafii

Zawodowo pracuję od 1999 roku. To mój 27 rok pracy i 17 rok jako Trener, szkoleniowiec oraz Mentor.
Od osobistej przemiany do nowej drogi zawodowej

Rok 2020 zatrzymał dotychczasowy rytm mojego życia. Utrata firmy stała się początkiem głębokiej zmiany, podczas której wcześniejsze sposoby działania, przekonania i zbudowane przeze mnie struktury zaczęły ustępować miejsca pytaniom o to, jak chcę dalej żyć i pracować.

Od 2021 roku skupiłam się na prowadzeniu indywidualnych procesów mentoringowych oraz tworzeniu własnej metody. Towarzysząc innym, obserwowałam, jak zmienia się ich sposób rozumienia siebie, podejmowania decyzji i odpowiadania na codzienne wyzwania. Jednocześnie sama przechodziłam przez intensywny proces, w którym wiedza zdobywana przez lata spotykała się z prawdziwym życiem.

Lata 2021–2026 przyniosły przebudowę niemal każdego jego obszaru. Uczyłam się rozpoznawać własne reakcje, rozumieć uczucia, przyglądać się przekonaniom i zauważać moment, w którym napięcie zaczyna przejmować kierunek. Coraz wyraźniej widziałam, że wiedzieć to jedno, a umieć skorzystać z wiedzy wtedy, gdy najbardziej jej potrzebujemy — to zupełnie inny etap rozwoju. Praca indywidualna pozwalała mi obserwować, jak ważne stają się obecność, właściwie postawione pytanie, osobiste znaczenie oraz tempo dopasowane do człowieka. Te doświadczenia stopniowo układały się w fundament metody, która łączy obraz, słowo, symbol, metaforę i uważność. Chciałam, aby metoda dojrzewała razem ze mną. Zanim zaprosiłam do niej większe grupy, potrzebowałam sama przejść drogę od ciągłego napięcia do miejsca, w którym wewnętrzny spokój stał się praktyką codziennego powracania do siebie. Spokój nie oznaczał dla mnie życia pozbawionego trudnych wydarzeń. Oznaczał zdolność zatrzymania się, rozpoznania własnego stanu i świadomego wybrania kolejnego kroku.

Dzisiaj doświadczenie trenerki, mentorki i autorki spotyka się z wiedzą zdobytą podczas osobistej przemiany. Właśnie w tym miejscu rozpoczyna się moja nowa droga zawodowa — tworzenie i rozwijanie Psychegrafii™ jako metody psychoedukacyjnej, rozwojowej i twórczej praktyki uważności.

Zawodowo pracuję od 1999 roku, a od 2010 roku jako trenerka, szkoleniowiec i mentorka. Moja droga rozpoczęła się na infolinii CANAL+, gdzie uczyłam się bezpośredniego kontaktu z ludźmi, uważnego słuchania oraz odpowiadania na ich potrzeby. Później pracowałam na infolinii sprzedażowej i w dziale szkoleń firmy telemarketingowej. W tym czasie studiowałam zarządzanie zasobami ludzkimi w Wyższej Szkole Działalności Gospodarczej w Warszawie.

Kolejnym etapem była branża transportowa. Jako koordynatorka biura odpowiadałam za organizację transportów, spedycję oraz zarządzanie logistyką. W 2009 roku rozpoczęłam pracę w nowo powstającej warszawskiej korporacji, a rok później objęłam stanowisko trenerki prowadzącej szkolenia dla kandydatów przygotowujących się do państwowego egzaminu TAXI.

Następnie zaczęłam przygotowywać uczestników do unijnego egzaminu na Certyfikat Kompetencji Zawodowych w transporcie drogowym. Była to praca wymagająca precyzji, odpowiedzialności i umiejętności przekładania rozbudowanej wiedzy na język zrozumiały dla osób o bardzo różnych doświadczeniach. Wynik egzaminu miał wpływ na ich dalszą drogę zawodową, dlatego moim zadaniem było zarówno przekazanie wiedzy, jak i stworzenie warunków sprzyjających jej zrozumieniu oraz praktycznemu wykorzystaniu.

W 2016 roku do mojej pracy dołączyły warsztaty z elementami arteterapii. Wtedy rozpoczęła się również moja współpraca z nauczycielami i osobami pracującymi z dziećmi oraz młodzieżą. W latach 2018–2019 opracowałam dziesięć szkoleń internetowych dla nauczycieli, należąc do grona osób, które wprowadzały tę formę kształcenia na polski rynek edukacyjny. W kolejnych latach stworzyłam następne trzy programy, budując cykl trzynastu autorskich szkoleń.

Każdy z tych etapów wniósł do mojej pracy inną perspektywę. Kontakt z klientem nauczył mnie słuchać. Sprzedaż — rozumieć motywacje. Zarządzanie — porządkować złożone procesy. Transport — odpowiedzialności i precyzji. Szkolenia zawodowe — przekładania wiedzy na praktykę. Sztuka i współpraca z nauczycielami otworzyły natomiast przestrzeń, w której edukacja zaczęła spotykać się z twórczością, emocjami i uważnością na człowieka.

Z tych pozornie odległych doświadczeń stopniowo wyrastał sposób pracy, który po latach stał się fundamentem Psychegrafii™.

Ciekawość, sztuka i moje ulubione pytanie: „Skąd wiesz?”

Moją pasją jest rozwój, nauka i zdobywanie wiedzy. Lubię poznawać różne nurty, szukać łączących je elementów i sprawdzać, jak teoria spotyka się z rzeczywistym doświadczeniem człowieka. Mam analityczny umysł i wielu rzeczom mówię: „sprawdzam”. Moją ulubioną odpowiedzią na pewnie brzmiące stwierdzenia pozostaje pytanie: „Skąd wiesz?”

Wiedza staje się dla mnie naprawdę wartościowa, kiedy pomaga lepiej rozumieć życie, podejmować świadome decyzje i dostrzegać coś, co wcześniej pozostawało poza zasięgiem uwagi. Dlatego czytam, uczę się, obserwuję, łączę fakty i doświadczam. Ciekawi mnie zarówno to, co człowiek mówi, jak i to, co przekazuje swoim zachowaniem, wyborem, milczeniem, gestem albo obrazem.

Od dzieciństwa jestem związana ze sztuką. Rysowałam, śpiewałam, tańczyłam i grałam na gitarze. Muzyka nadal zajmuje w moim życiu ważne miejsce, choć mój najczęściej używany mikrofon do dziś przypomina czasem dezodorant. Kocham twórcze działania, kreatywne poszukiwania i rozmowy, po których człowiek wychodzi z nową myślą albo pytaniem, które zostaje z nim na dłużej.

Szczególnie fascynują mnie ludzie — ich motywacje, możliwości, talenty i sposoby nadawania znaczenia własnym doświadczeniom. Każdy człowiek nosi w sobie niepowtarzalne połączenie historii, wyobraźni, wiedzy, uczuć i pragnień. Uważam, że właśnie dlatego nie ma na świecie nic bardziej kreatywnego niż człowiek.

Z połączenia tej ciekawości, analitycznego myślenia i miłości do sztuki wyrasta również mój sposób pracy. Pytam, słucham, obserwuję i tworzę przestrzeń, w której wiedza może spotkać się z doświadczeniem, a obraz — z osobistym znaczeniem.

Macierzyństwo — obecność, słuchanie i zaufanie

Prywatnie jestem mamą trzech synów — dwóch dorosłych mężczyzn i jednego nastolatka. Każdy z nich idzie własną drogą, ma inne zainteresowania, tempo rozwoju i sposób patrzenia na świat. Najstarszy studiuje transport i ma predyspozycje do zarządzania i bycia przedsiębiorcą. Drugi zdał maturę na nauczaniu domowym w Liceum w Chmurze, a teraz studiuje filologię angielską. Najmłodszy kończy szkołę podstawową i stopniowo odkrywa swoje możliwości.

Od 2020 roku towarzyszę moim dzieciom w edukacji domowej. To doświadczenie nauczyło mnie patrzeć na naukę znacznie szerzej niż przez program, oceny i terminy. Zobaczyłam, jak duże znaczenie mają indywidualne predyspozycje, poczucie bezpieczeństwa, właściwe tempo oraz możliwość poszukiwania własnych sposobów dochodzenia do wiedzy. Wychowując synów, stawiałam na obecność, bliskość i wiarę w ich możliwości. Chciałam tworzyć relację, w której mogę ich prowadzić, a jednocześnie słuchać, co mają do powiedzenia. W naszym domu emocje stały się informacją o tym, co jest ważne, czego potrzebujemy i czemu warto poświęcić uwagę. Nasza rodzina przechodziła przez wiele trudnych wydarzeń. Właśnie wtedy szczególnego znaczenia nabierały rozmowa, wzajemne zaufanie i poczucie, że nawet pośród zmian nadal jesteśmy razem. Dzisiaj widzę, że obecność dorosłego może stać się dla dziecka wewnętrznym punktem oparcia — miejscem, z którego łatwiej poznawać świat, podejmować próby i odnajdywać własną drogę.

Macierzyństwo nauczyło mnie również, że wspieranie drugiego człowieka wymaga szacunku dla jego odrębności. Możemy podać rękę, podzielić się doświadczeniem i stworzyć odpowiednie warunki, a jednocześnie pozostawić mu prawo do własnych decyzji, znaczeń i odpowiedzi. Ta zasada towarzyszy mi dzisiaj zarówno w życiu rodzinnym, jak i w pracy z ludźmi.

My widziani oczami AI

Z moim mężem i przyjacielem Marcinem znamy się od 1993 roku. Od 1999 roku tworzymy związek, a w 2004 roku zostaliśmy małżeństwem. Przez wszystkie te lata zmienialiśmy się jako ludzie, dojrzewaliśmy, wychowywaliśmy dzieci i mierzyliśmy się z wydarzeniami, których wcześniej żadne z nas nie potrafiłoby przewidzieć.

Nasza relacja przechodziła przez wiele wymagających chwil. Bywało, że emocje prowadziły nas w różne strony, a każde z nas patrzyło na tę samą sytuację z własnej perspektywy. Właśnie wtedy uczyliśmy się wracać do rozmowy, przypominać sobie, co nas łączy, i stawać po tej samej stronie wobec problemu.

Wspólna droga pokazała mi, że bliskość rozwija się razem z człowiekiem. Potrzebuje miejsca na różnice, osobiste granice, zmianę zdania i własny sposób przeżywania. Tworzą ją zarówno wielkie decyzje, jak i codzienne gesty: obecność, zainteresowanie, dotrzymane słowo, podana ręka oraz gotowość do słuchania, gdy druga osoba próbuje opowiedzieć swój świat. Po ponad trzech dekadach znajomości wiem, że dojrzała relacja znaczy znacznie więcej niż wygoda i pierwsze motylki. Jej fundamentem stają się akceptacja, szacunek i zaufanie, a jej siłą — świadomy wybór, aby pośród kolejnych zmian nadal iść ramię w ramię.

Relacja z Marcinem nauczyła mnie, że miłość potrafi pomieścić różne emocje, etapy i wersje nas samych. Pozostaje przestrzenią, do której wracamy, aby spotkać się ponownie — czasem inni niż wcześniej, a jednak wciąż gotowi budować wspólną drogę.

Relacja — wspólna droga, która dojrzewa razem z nami

To właśnie ona stała się jednym z fundamentów mojego rozumienia, że każdy człowiek nadaje własne znaczenie takim słowom jak miłość, przyjaźń, zaufanie czy bliskość. Budujemy je z osobistych doświadczeń, potrzeb, przekonań i historii. Prawdziwe spotkanie zaczyna się wtedy, gdy z ciekawością pytamy drugą osobę, co te słowa znaczą dla niej, i pozwalamy, aby także nasz własny sposób rozumienia relacji dojrzewał.

Dwadzieścia dwa lata naszego małżeństwa przyniosły wiele sztormów. Z perspektywy czasu widzę jednak, że przechodząc przez nie, wspólnie budowaliśmy z naszej relacji latarnię morską. Jej fundamentami stały się zaufanie, szacunek i pamięć o tym, że nawet w czasie największego wzburzenia chcemy odnaleźć drogę ku sobie. Każdy kolejny sztorm wzmacniał jej konstrukcję, a my coraz lepiej rozumieliśmy, co pomaga nam chronić jej światło.

Nasze dzieci mogły dzięki temu zobaczyć, że rodzina może przechodzić przez trudne wydarzenia, zachowując wspólny kierunek, odbudowując bliskość i ponownie odnajdując siebie. Dzisiaj ta latarnia jest dla mnie symbolem relacji, która dojrzewała razem z nami — spokojnej siły obecnej pośród zmieniającego się życia.

Jestem liderką swojego życia

Życie przez wiele lat uczyło mnie, czym naprawdę jest bycie liderem. Zawodowo zawsze wybierałam rozwój, wiedzę i odpowiedzialność. Chciałam rozumieć to, czego uczę, sprawdzać zdobytą wiedzę w praktyce i doświadczać jej działania. Właśnie dlatego szłam drogą dłuższą, wymagającą cierpliwości, pracy i gotowości do ciągłego uczenia się.

Wiele pomysłów, które przed laty wprowadzałam jako pierwsza, dzisiaj rozwija się dalej w działalności osób, które kiedyś ze mną pracowały albo korzystały z moich doświadczeń. Widzę w tym jedną z najważniejszych cech liderstwa — zdolność zasiania idei, która z czasem zaczyna żyć własnym życiem, wzrastać w innych ludziach i przyjmować nowe formy.

Największa próba mojego przywództwa przyszła jednak w życiu prywatnym. W chwilach, gdy wcześniejsze struktury się rozpadały, rzeczywistość długo nie przypominała obrazu, który nosiłam w sobie. Mój mąż i moje dzieci zaufali mi wtedy, że kierunek, który wskazuję, prowadzi nas ku bezpieczniejszemu miejscu. Rozmawialiśmy, podejmowaliśmy kolejne decyzje i szliśmy razem, choć przez długi czas efekty tej drogi pozostawały poza zasięgiem wzroku. Ich zaufanie pokazało mi, że nawet będąc we własnym procesie tworzenia, potrafiłam zachować kierunek, wziąć odpowiedzialność i prowadzić bliskich przez kolejne etapy zmiany. Jednocześnie to właśnie ich obecność, pytania i wiara pomagały mi utrzymywać ster. Liderstwo przestało być dla mnie rolą jednej osoby stojącej na przedzie. Stało się wspólną drogą, na której ktoś wskazuje kierunek, a pozostali pomagają chronić to, co dla wszystkich najważniejsze.

W pracy indywidualnej również obserwowałam ludzi, którzy zaczynali lepiej rozumieć siebie, podejmować bardziej świadome decyzje i korzystać z własnych możliwości. Ich rozwój przypominał mi, że prowadzenie drugiego człowieka polega na tworzeniu warunków, w których może on odnaleźć własny głos, sprawczość i kierunek.

Stałam się liderką własnego życia, ponieważ nauczyłam się słuchać swojego wewnętrznego głosu, ufać obranej drodze i pozostawać przy swoich wartościach również wtedy, gdy zewnętrzne okoliczności wystawiały je na próbę. Wewnętrzna pewność siebie rodziła się pośród burz — z każdej decyzji, podniesienia się, skorygowania kursu i ponownego postawienia stóp na własnym gruncie.

Dzisiaj wiem, że liderstwo oznacza dla mnie umiejętność trzymania steru także pod zachmurzonym niebem. To odwaga patrzenia na rzeczywistość, gotowość uczenia się i wiara, że po każdej burzy ponownie wschodzi słońce. Lider staje w swojej mocy i zapala światło, które pomaga zobaczyć kierunek — najpierw jemu samemu, a później również tym, którzy zdecydują się przez pewien czas iść obok niego.

Właśnie z takiego rozumienia przywództwa wyrasta moja dalsza droga. Psychegrafia™ rozpoczyna ją od prowadzenia siebie: od zauważenia własnego stanu, usłyszenia wewnętrznego głosu i odzyskania świadomego wyboru. Dopiero na tym fundamencie można uczyć się odpowiedzialnie tworzyć przestrzeń dla innych.

Najważniejsze przywództwo dokonało się jednak we mnie.

Od życia w napięciu do wewnętrznego spokoju, czyli droga powstawania Psychegrafii.

Przez ponad czterdzieści lat mojego życia żyłam w ciągłym napięciu. Jeśli znasz stan, w którym nawet chwila ciszy nie przynosi prawdziwego odpoczynku, bo ciało nadal czeka na kolejne zagrożenie, prawdopodobnie wiesz, o czym mówię.

Każdego dnia walczyłam o przetrwanie, jakbym żyła na wojnie. Napięcie odkładało się we mnie — w ciele, umyśle i duszy. Każdy dzień zaczynałam tak, jakby przede mną znajdowało się pole minowe. Nie wiedziałam, co się wydarzy, ale byłam gotowa na najgorsze. To napięcie nie było chwilowym kryzysem. Z czasem stało się sposobem funkcjonowania, czymś tak obecnym, że zaczęłam utożsamiać je z samą sobą. Nie umiałam go zatrzymać ani nazwać. Po prostu czekałam na to, co znowu mi się przytrafi. Kiedy ta ciągłość zaczęła pękać, moje życie rozsypało się jak domek z kart. Przez kolejne dziesięć lat próbowałam zrozumieć, czym jest wewnętrzny spokój. Musiałam stanąć przed upiorami, które przez lata chowałam głęboko w szafie mojego wewnętrznego życia. Wciąż wchodziłam w pętle tych samych zdarzeń — z innymi ludźmi, w innej scenerii, pod innymi nazwami. Za każdym razem wierzyłam, że tym razem będzie inaczej. Jednak historia się powtarzała, a ja upadałam coraz mocniej. Zaczynałam przestawać oddzielać to, co mi się przydarzało, od tego, kim jestem. W 2020 roku po raz kolejny straciłam swoją firmę, a osoba, której zaufałam, zdradziła wartości, które były dla mnie ważne. Poczułam wtedy, że stoję przed wyborem: albo dotrę do źródeł tych schematów, albo przez całe życie będę powtarzać to, co mnie niszczyło. Gdyby ktoś powiedział mi wtedy, że przede mną sześć lat transformacji, prawdopodobnie wycofałabym się, zanim zdążyłabym powiedzieć tej drodze „tak”. Byłam już bardzo zmęczona. Mój proces rozpoczął się w 2016 roku, jednak przez kilka lat wciąż miałam poczucie kontroli. Rok 2020 przyniósł jej pęknięcie, a kolejne lata poprowadziły mnie ku coraz głębszemu rozumieniu siebie. Największa kumulacja przyszła w 2023 roku. Oprócz blokady w tworzeniu własnej przestrzeni zawodowej musiałam zmierzyć się ze stratą domu i lękiem o podstawowe bezpieczeństwo. Stanęłam wtedy do największej walki, jaką postawiło przede mną życie.

Napięcie, stres i lęk były tak silne, że nie wiedziałam już, czy przeżywam rzeczywistość, czy odgrywam rolę, której sama dla siebie nie napisałam. Walczyłam o siebie, ale także o moje dzieci. Chciałam ochronić je przed chaosem dorosłego świata, zachować w nich spokój, zaufanie do mnie i poczucie, że mimo wszystko mogą żyć swoim życiem. Jeśli jesteś rodzicem, być może wiesz, jak wygląda walka, w której człowiek próbuje ocalić siebie, a jednocześnie stworzyć dzieciom choć odrobinę bezpieczeństwa. Nie zawsze można usunąć trudne doświadczenia. Można jednak szukać sposobu, aby nie przekazywać dalej całego ciężaru własnego lęku. Dziś, z perspektywy tych lat, widzę ogrom wysiłku, jaki kosztowała mnie ta droga. Patrzę na moje dzieci ze spokojem i widzę, że nasza rodzina nigdy nie była tak blisko siebie jak teraz. A jednak wtedy jeszcze nie wiedziałam, że prawdziwa zmiana zacznie się od pytania, którego przez lata unikałam: co naprawdę dzieje się we mnie, zanim pojawi się moja reakcja?

I właśnie z tych najtrudniejszych wydarzeń zaczęła wyłaniać się idea Treningu redukcji stresu i koncentracji metodą Psychegrafia™.

W kwietniu 2021 roku napięcie we mnie stało się tak ogromne, że po raz pierwszy usiadłam do medytacji rysunkowej. Nie planowałam tego i nie szukałam żadnej metody. Po prostu zabrakło mi sił. Przez lata uważałam, że na takie „zabawy” nie mam czasu. Pamiętam ten moment bardzo dokładnie: cztery kartki A3, pastele mojego najmłodszego dziecka i włączona na YouTube medytacja „JESTEM”.

To były spontaniczne rysunki. Nie powstały po to, by się nimi chwalić. Rysowałam bez planu, bez analizy i bez oceniania. Na chwilę wyłączyłam logikę, a ręka zaczęła zapisywać napięcie, którego nie umiałam wypowiedzieć. Po raz pierwszy poczułam ulgę. Te cztery kartki stały się początkiem procesu, który poprowadził mnie przez kolejne lata — przez ponad dziewięć tysięcy rysunków i tysiące zapisanych stron. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ten pierwszy, prosty gest stanie się początkiem drogi, która pozwoli mi zrozumieć, co naprawdę dzieje się w człowieku, kiedy napięcie zaczyna mówić przez ciało, myśli i obrazy.

Każdy rok przynosił mi inną lekcję. Wiele razy wierzyłam, że już kończę, że za najbliższym rogiem czeka mój spokój. Zamiast niego znajdowałam kolejne zadanie do wykonania.

Byłam bardzo uparta. Trwałam w tym procesie, choć napięcie rosło, a wraz z nim pojawiały się wstyd i poczucie winy wobec mojej rodziny. Bolał mnie także upływający czas, bo to, co miało się skończyć, otwierało kolejne drzwi do następnej walki. Być może znasz to poczucie — moment, w którym człowiek mówi sobie: „Jeszcze tylko to przejdę”, a za chwilę życie stawia przed nim następne wyzwanie.

Życie nie ominęło żadnego miejsca, przed którym próbowałam uciec.

Każdy koniec otwierał nowy początek, a na każdym kolejnym etapie czekały następne zadania. Wykonywałam je, choć coraz częściej traciłam poczucie sensu. Wokół mnie ludzie wracali do swoich codziennych żyć, a ja wciąż płynęłam dalej, samotnie utrzymując kurs swojej łodzi. Z czasem zaczęłam dostrzegać, że rok po roku staję przed podobnymi wyzwaniami, lecz spotykam je już z inną świadomością. Wtedy zrozumiałam, że życie nie jest zamkniętym kołem. Bardziej przypomina spiralę — powracamy do podobnych tematów, ale za każdym razem możemy zobaczyć je z innego miejsca. Każde doświadczenie i każdy powtarzający się element możemy przeżyć w dawnej reakcji albo zatrzymać się na chwilę i wybrać inną odpowiedź. To odkrycie stało się początkiem kolejnego pytania: co dzieje się w nas w chwili, gdy rozpoznajemy, że znów stoimy przed podobnym wyzwaniem.

Przełom przyszedł w 2025 roku, kiedy odnalazłam swoje miejsce na ziemi i zaczęłam odzyskiwać spokój.

Po całkowitym wyczerpaniu i długiej walce o siebie przez kilka miesięcy wracałam do sił. Napięcie stopniowo puszczało, a ja robiłam ostatnie porządki — uwalniałam nawyki, przekonania, emocje i role, które przez lata podtrzymywały we mnie gotowość do walki. Chciałam wreszcie spotkać siebie w pokoju. Nie znałam tego uczucia. Jeśli przez wiele lat żyje się w ciągłym alarmie, spokój nie zawsze od razu przynosi ulgę. Czasem jest czymś obcym, niemal podejrzanym. Przyzwyczajona do biegu, napięcia i rozwiązywania kolejnych problemów musiałam najpierw poznać jego smak. Przez kilka tygodni pozwalałam, aby pojawiały się jeszcze ostatnie ślady chaosu, dawnych przyzwyczajeń i ról. Sprawdzałam, czy naprawdę nadal do mnie należą. Każda kolejna próba stawała się pytaniem: czy wrócę do starej reakcji, czy potrafię odpowiedzieć inaczej?

Kiedy zobaczyłam, że coraz częściej wybieram nową odpowiedź, zrozumiałam, że zmiana naprawdę dokonała się we mnie. Osoba, którą byłam, zaczęła zdejmować z siebie kolejne warstwy napięcia — poświęcanie siebie, walkę o innych, walkę o materię i ciągły opór. Kiedy usiadłam w tym wewnętrznym pokoju, pojawiło się pytanie: „Dlaczego wciąż spodziewasz się najgorszego?”

To jedno pytanie przekierowało moją uwagę na zupełnie inne tory. Zaczęło zmieniać nie tylko mnie, lecz także moje otoczenie i sposób, w jaki przeżywałam codzienne życie. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, dokąd poprowadzi mnie ta nowa uważność.

Nie byłoby to możliwe, gdybym nie znalazła rysunku.

Rysunek nie leczył mnie i nie zmieniał rzeczywistości. Uczył mnie uważności na siebie, obecności w teraźniejszości i rozmowy z własnym wnętrzem. Być może znasz coś, co pojawiło się w Twoim życiu niemal przypadkiem, a z czasem okazało się ważniejsze, niż mogłaś przypuszczać. W 2016 roku na mojej drodze stanęła arteterapia. Do dziś nie wiem, jak dokładnie do tego doszło. Zawodowo przygotowywałam ludzi do państwowych egzaminów w transporcie drogowym, a nagle zaczęłam prowadzić warsztaty z elementami arteterapii. Pojawiła się w moim życiu, jakby przeczuwała, że za kilka lat stanie się jednym z najważniejszych jego elementów. Nie wzięła się jednak znikąd.

Jako dziecko i nastolatka byłam głęboko związana ze sztuką. Rysowałam niemal bez przerwy. Dziś rozumiem, że rysunek był wtedy moim sposobem na odnajdywanie oddechu w zbyt trudnej rzeczywistości. Mój świętej pamięci brat kupował mi na urodziny i święta kredki oraz czysty zeszyt, ponieważ potrafiłam zatapiać się w rysowaniu na całe godziny. Później pojawiły się tańce, gitara, śpiew w kościele, a po przeprowadzce do Warszawy także zajęcia taneczne i wokalne w Studiu Buffo. Sztuka towarzyszyła mi od początku, choć przez lata nie rozumiałam, jak ważną pełniła funkcję. Dopiero w procesie przemiany zobaczyłam, że wszystkie te doświadczenia pomagały mi przywracać równowagę między pobudzeniem a wyciszeniem. Rysowanie pozwalało mi zatrzymać wewnętrzny pośpiech, skierować uwagę do środka i odnaleźć ukojenie.

Stało się pierwszym miejscem, w którym mogłam naprawdę spotkać siebie. I właśnie z tego miejsca zaczęła rodzić się Psychegrafia.

Mój organizm potrzebował tej redukcji, ponieważ stres, z którym mierzyłam się przez lata, był zbyt duży.

Rysowałam bardzo dużo — czasem spędzałam przy rysowaniu cały dzień. Jednocześnie towarzyszyło mi ogromne poczucie winy. Wydawało mi się, że „marnuję” czas i „bawię się”, zamiast robić coś produktywnego. Być może znasz ten wewnętrzny głos, który każe zasługiwać na odpoczynek, nawet wtedy, gdy człowiek jest już całkowicie wyczerpany.

Im mocniej próbowałam coś stworzyć, tym mniej byłam w stanie zrobić. Produktywność, za którą tak bardzo goniłam, po prostu zniknęła z mojego życia. W pewnym momencie, żeby przetrwać, zaczęłam sprzątać u innych ludzi. Nie wymagało to ode mnie tworzenia, planowania ani nieustannego myślenia. Robiłam swoje — krok po kroku, przestrzeń po przestrzeni.

Dla wielu osób wyglądało to jak upadek: z pani trener i szkoleniowca stałam się panią sprzątającą. Tymczasem dla mnie był to jeden z najbardziej potrzebnych momentów życia. Do dziś mam ogromny szacunek dla osób, które wykonują tę pracę. Sprzątają nasze przestrzenie i oddają nam je w stanie, w którym możemy swobodniej oddychać, odpocząć i zacząć od nowa.

Po każdym wykonanym zadaniu czułam satysfakcję czystej przestrzeni. Wtedy zrozumiałam, że porządkowanie zewnętrznego świata i porządkowanie umysłu opiera się na podobnym procesie. Wyrzucamy to, co tworzy mgłę, chaos i przeciążenie, aby zrobić miejsce na spokój. Sprzątając cudze domy, zaczęłam jednocześnie robić porządki w sobie. I właśnie wtedy zobaczyłam, że rysunek oraz czysta przestrzeń prowadzą do tego samego miejsca — do chwili, w której można naprawdę się zatrzymać.

Wtedy zrozumiałam, że przez pierwsze lata mojej transformacji pomagałam nie tylko sobie, lecz także innym robić porządki w życiu. Rok 2023 przyniósł mi jednak bardzo wyraźny komunikat: „Teraz zrobisz je w sobie”.

Zrozumiałam to w pełni dopiero niedawno, choć od dawna byłam zdeterminowana, aby przejść przez ten proces do końca. Chciałam lepiej zrozumieć siebie, nie przekazać własnych ciężarów moim dzieciom i stworzyć życie, którym sama będę nawigować, zamiast pozwalać, by prowadziło mnie na sznurkach.

Długo jeszcze prowadziłam innych. We wrześniu zaczęłam prowadzić warsztaty własnej metody i wtedy zobaczyłam, że nie mogę porządkować przestrzeni za drugiego człowieka. Mogę jednak przekazywać narzędzia, które pomogą mu spotkać się z własnymi wyzwaniami. W tym momencie zaczęłam coraz wyraźniej oddzielać moje doświadczenie arteterapii od tego, co chciałam stworzyć jako metodę rozwojową i psychoedukacyjną. Pojawiło się pytanie:

„Co dałabym sobie, zanim weszłam w ten proces?”

Właśnie wtedy zaczął powoli rodzić się Trening redukcji stresu oraz trening uważności rysunkowej. Pomyślałam o wewnętrznej szafie, do której przez lata wkładamy wszystko, co trudne, niewypowiedziane i odłożone na później. W pewnym momencie drzwi zaczynają się uchylać, a zawartość pokazuje nam, co naprawdę nosimy w sobie. To oczywiście metafora, ale podobnie działa przeciążony umysł. Dokładamy kolejne kursy, książki, informacje i głosy innych ludzi, a jednocześnie coraz trudniej znaleźć przestrzeń na świadome korzystanie z własnej wiedzy. Dlatego zanim zaczniemy dokładać sobie następne zadania, warto nauczyć się robić miejsce. I właśnie od tego miejsca zaczęła się kolejna część mojej drogi.

Przechodziłam przez różne drogi, szukając własnego sposobu na spokój. Dziś wiem, że każdy z nas potrzebuje odnaleźć swoją drogę redukcji stresu. Ja zapraszam Cię do poznania rysunku jako twórczej praktyki uważności.

Nie obiecuję lekarstwa na Twoje problemy. Nie obiecuję, że po jednym wspólnym weekendzie znajdziesz się w zupełnie innym świecie wewnętrznym. Emocje nadal będą pukały do Twoich drzwi. Nie mam magicznej tabletki na stres ani na brak koncentracji.

Mogę jednak pokazać Ci drogę, na której znajdują się drogowskazy. Jestem przystankiem na Twojej drodze. Możesz zostać tutaj na dłużej, zacumować tylko na chwilę albo popłynąć dalej. Każda z tych decyzji jest dobra. Ja także cumowałam w wielu portach — w jednych zatrzymywałam się na krótko, w innych zostawałam dłużej. Ostatecznie zbudowałam własny port, w którym dziś zapalam latarnię dla Ciebie. Jeśli poczujesz, że chcesz, spróbuj Psychegrafii™. Być może właśnie ten trening pomoże Ci zbudować w sobie więcej spokoju, a z czasem zapalisz własną latarnię dla innych, dzieląc się swoim doświadczeniem. Trening redukcji stresu i koncentracji opiera się na jednej ważnej zasadzie: nie działaj automatycznie pod wpływem emocji — zatrzymaj się przy swoim odczuciu i sprawdź, co naprawdę się w Tobie dzieje. Nie przyspieszamy tego procesu. Uczymy się spotykać siebie każdego dnia. Trenujemy: od bazgroty do obrazu, od spotkania z oporem do większego spokoju, od chaosu do świadomego wyboru. Jeśli szukasz magicznych i natychmiastowych odpowiedzi, ten port prawdopodobnie nie będzie Twoim miejscem. Jeśli jednak jesteś gotowa lub gotowy zacumować na jakiś czas i potrenować na siłowni własnego umysłu, zapraszam Cię do zatrzymania i doświadczenia Psychegrafii™.

Bo czasem pierwszy krok nie prowadzi jeszcze dalej. Czasem prowadzi głębiej — do miejsca, w którym po raz pierwszy naprawdę zaczynasz słuchać siebie.