Witam Cię

w Pracowni Psychegrafia.

Jestem trenerką, mentorką i autorką Psychegrafii™. Zawodowo pracuję od 1999 roku, a od 2010 roku prowadzę szkolenia. Moje doświadczenie obejmuje kontakt z klientem, zarządzanie, branżę transportową, edukację dorosłych oraz tworzenie autorskich programów szkoleniowych. Od 2021 roku prowadzę indywidualne procesy mentoringowe i rozwijam własną metodę.

W mojej pracy spotykają się analityczne myślenie, zainteresowanie człowiekiem i wieloletni związek ze sztuką. Ważne są dla mnie samodzielność, odpowiedzialność i szacunek dla osobistych doświadczeń. Własną wiedzę nieustannie zestawiam z praktyką — również z tym, czego nauczyło mnie moje życie.

W kwietniu 2021 roku usiadłam przed czterema kartkami A3. Miałam pod ręką pastele mojego najmłodszego syna. Na YouTube włączyłam medytację „JESTEM”. Byłam zmęczona. Napięcie, które towarzyszyło mi od lat, zajmowało coraz więcej miejsca w moim życiu. Przez długi czas odpowiadałam na nie działaniem: szukałam rozwiązań, podejmowałam kolejne zadania, próbowałam utrzymać kierunek. Tamtego dnia sięgnęłam po pastele. Zaczęłam rysować bez planu. Pozwalałam pojawiać się liniom, kolorom i kształtom. Przez chwilę mogłam zająć się tym, co powstawało na kartce, i poczułam ulgę. Dziś pamiętam ten moment jako początek ważnej zmiany. Przez kolejne lata wracałam do rysowania, zapisywałam swoje doświadczenia i stopniowo uczyłam się zauważać własne reakcje. Wtedy jednak były przede mną po prostu cztery kartki i chwila oddechu, której bardzo potrzebowałam.

Żeby opowiedzieć Ci, jak się w tym miejscu znalazłam, muszę cofnąć się trochę wcześniej. Do życia, w którym umiałam wiele zorganizować, wyjaśnić i udźwignąć, a dopiero uczyłam się rozpoznawać, kiedy sama potrzebuję się zatrzymać.

Przez lata uczyłam innych

Moją pierwszą szkołą kontaktu z ludźmi była praca na infolinii CANAL+. Zaczynałam w 1999 roku. Później przyszły rozmowy sprzedażowe, dział szkoleń i studia z zarządzania zasobami ludzkimi. Uczyłam się słuchać, wyjaśniać i szukać porozumienia z osobami, które miały różne oczekiwania. Coraz bardziej ciekawiło mnie, dlaczego te same słowa bywają rozumiane na zupełnie inne sposoby i co pomaga człowiekowi poczuć, że naprawdę został usłyszany.

Kolejne lata związały mnie z transportem. Organizowałam pracę biura, zajmowałam się spedycją i logistyką, a w 2010 roku zaczęłam prowadzić szkolenia dla kandydatów przygotowujących się do egzaminu TAXI. Później przygotowywałam również do egzaminu na Certyfikat Kompetencji Zawodowych w transporcie drogowym. Była to konkretna, wymagająca praca. Przepisy, odpowiedzialność, zadania do rozwiązania i wynik, od którego zależały czyjeś zawodowe plany. Właśnie tam rozwijałam umiejętność porządkowania złożonej wiedzy. Potrzebowałam znajdować sposób, dzięki któremu druga osoba mogła ją zrozumieć, zapamiętać i samodzielnie zastosować. Prowadzenie szkoleń wymagało ode mnie uważności na człowieka: jego pytania, niepewność, tempo uczenia się i doświadczenie, z którym przychodził. W 2016 roku zaczęłam prowadzić warsztaty z elementami arteterapii. Do mojej pracy dołączyli nauczyciele oraz osoby zajmujące się dziećmi i młodzieżą. W latach 2018–2019 opracowałam dziesięć szkoleń internetowych dla nauczycieli, a później kolejne trzy programy. Sztuka, która towarzyszyła mi od dzieciństwa, znajdowała coraz więcej miejsca także w moim życiu zawodowym.

Dzisiaj widzę ciągłość między tymi doświadczeniami. W każdym z nich potrzebowałam rozumieć, co robię, umieć to wyjaśnić i pozostawać otwarta na pytania. Z czasem sama zaczęłam jednak zadawać pytania, na które trudno było odpowiedzieć wiedzą ze szkoleń i książek. Dlaczego tak wiele rozumiem, a mimo to wracam do podobnych sytuacji? Dlaczego potrafię wspierać innych, a sama tak długo funkcjonuję w napięciu?

W 2020 roku straciłam firmę. Razem z tą stratą przyszła konieczność przyjrzenia się temu, jak chcę dalej żyć i pracować. Moje zawodowe doświadczenie nadal było ze mną. Potrzebowałam teraz nauczyć się korzystać z niego również wobec siebie.

Przez wiele lat byłam kobietą, która potrafiła wiele udźwignąć. Pracowałam, wychowywałam troje dzieci, podejmowałam decyzje i szukałam rozwiązań. Kiedy pojawiały się trudności, mobilizowałam się jeszcze bardziej. Umiałam działać również wtedy, gdy w środku byłam już bardzo zmęczona.

Z czasem „dam radę” stało się odpowiedzią, której udzielałam, zanim zdążyłam sprawdzić, jak naprawdę się czuję. Byłam emocjonalna i mocno przeżywałam relacje. Pragnęłam bliskości, a jednocześnie wnosiłam w nią obawy z wcześniejszych doświadczeń. Zdarzało mi się szukać oznak odrzucenia, zanim mogłam spokojnie poznać drugiego człowieka. Wiele energii poświęcałam na przewidywanie tego, co może zaboleć.

Dzisiaj potrafię spojrzeć na tamtą siebie z większym zrozumieniem. Widzę kobietę, która próbowała poradzić sobie tak, jak wówczas umiała. Miała wiedzę, doświadczenie i determinację. Potrzebowała jeszcze nauczyć się słuchać siebie z taką uwagą, jaką poświęcała sprawom innych ludzi.

Utrata firmy w 2020 roku przyniosła pytania wykraczające poza życie zawodowe. Co dalej? Na czym mogę się oprzeć? Kim jestem, kiedy kończy się coś, w co włożyłam tyle pracy? Odpowiedzi przychodziły stopniowo. Jedna z dróg do nich zaczęła się właśnie przy czterech kartkach i pastelach mojego syna.

Wracałam do rysowania. Powstawały kolejne prace, a wraz z nimi zapiski, pytania i spostrzeżenia. Coraz bardziej interesowało mnie to, co działo się podczas tworzenia: kiedy się spieszyłam, kiedy próbowałam wszystko poprawić, co budziło moją ciekawość, a co wywoływało zniecierpliwienie.

Zaczęłam przyglądać się również codziennym sytuacjom. Zauważałam, jak długo wracam myślami do jednej rozmowy, ile znaczeń potrafię nadać czyjemuś milczeniu i jak często własne przypuszczenia przyjmuję za pewność.

Samo dostrzeżenie tego wymagało ode mnie uczciwości. Łatwiej było przecież analizować zachowanie innych niż zobaczyć własny udział w powtarzających się trudnościach. Uczyłam się zatrzymywać między tym, co się wydarzyło, a moją odpowiedzią. Pytać, zanim wyciągnę wniosek. Rozpoznawać zmęczenie, zanim zamieni się w rozdrażnienie. Mówić o tym, co jest dla mnie ważne, zamiast oczekiwać, że ktoś sam się domyśli. Bywały dni, kiedy przychodziło mi to łatwiej, i takie, w których wracałam do dawnych reakcji. Właśnie wtedy najbardziej potrzebowałam cierpliwości wobec siebie. Zmiana nabierała znaczenia w zwyczajnych chwilach: w rozmowie, którą potrafiłam poprowadzić spokojniej, w decyzji podjętej z większą rozwagą, w odpoczynku, na który wreszcie znajdowałam miejsce.

Przez kolejne lata moje doświadczenie trenerskie coraz mocniej spotykało się z twórczością i osobistą praktyką. Czytałam, uczyłam się, rysowałam i zapisywałam obserwacje. Wracałam do pytań, które od dawna towarzyszyły mi w pracy z ludźmi, teraz również z perspektywą własnych doświadczeń.

Chciałam lepiej rozumieć, dlaczego sama wiedza czasem pozostaje bezradna wobec utrwalonych przyzwyczajeń. Co pomaga człowiekowi zauważyć własną reakcję? Jak stworzyć warunki, w których może przyjrzeć się sobie i spróbować odpowiedzieć inaczej?

Stopniowo nadawałam temu kierunek i strukturę. Tak rozwijała się Psychegrafia™.

Jej tworzenie wymagało zarówno wyobraźni, jak i dobrze znanej mi pracy: porządkowania, sprawdzania, poprawiania i cierpliwego wracania do szczegółów. Doświadczenie zdobyte przez lata prowadzenia szkoleń znalazło tutaj swoje miejsce. Podobnie jak sztuka, która towarzyszyła mi od dzieciństwa. Dzisiaj widzę, jak wiele pozornie odległych fragmentów mojej drogi połączyło się w tej pracy. Rozmowy z ludźmi, uczenie dorosłych, odpowiedzialność zawodowa, macierzyństwo, twórczość i własne poszukiwania — każde z tych doświadczeń nauczyło mnie czegoś, z czego korzystam.

Wciąż jestem osobą, która zadaje pytania, uczy się i tworzy. Mam za sobą doświadczenia, do których wracam z wdzięcznością, i takie, których zrozumienie zajęło mi wiele czasu.

Potrafię coraz spokojniej pomieścić je w jednej historii. Cenię jasność, rzetelność i odpowiedzialność za własne słowa. Równie ważne są dla mnie wyobraźnia, czułość i możliwość spojrzenia na znaną sytuację z innej strony. W pracy z drugim człowiekiem potrzebuję obu tych perspektyw. Wiem też, jak niewiele można czasem zobaczyć z zewnątrz. Osoba, która sprawnie pracuje, opiekuje się bliskimi i dotrzymuje zobowiązań, może jednocześnie bardzo potrzebować odpoczynku i uważnej rozmowy. Pamiętam o tym, kiedy kogoś spotykam.

Własna droga nauczyła mnie szacunku do tempa drugiego człowieka. Mogę dzielić się doświadczeniem, zadawać pytania i towarzyszyć w poszukiwaniu odpowiedzi. Zostawiam przy tym miejsce na czyjś wybór, osobiste znaczenia i decyzje.

Jeśli jesteś tutaj po raz pierwszy, chciałabym, żebyś właśnie tak mnie poznała: jako kobietę, która przez lata uczyła innych, a pewnego dnia zaczęła z większą uwagą uczyć się także siebie.

Z tej nauki wyrosła praca, do której dzisiaj Cię zapraszam.

Mam na imię Grażyna. Miło mi Cię poznać.