Jeśli to normalne, to czemu czuję się, jakbym była z innego świata?
Kiedy znalazłam opis wysokiej wrażliwości i pomyślałam: „Boże, to o mnie”, pojawiło się coś niezwykle ważnego — możliwość spojrzenia na siebie z większym zrozumieniem. Po latach prób wzięcia się w garść dostałam język, którym mogłam zacząć opisywać swoje doświadczenia.
10/21/20263 min read
Kiedy znalazłam opis wysokiej wrażliwości i pomyślałam: „Boże, to o mnie”, pojawiło się coś niezwykle ważnego — możliwość spojrzenia na siebie z większym zrozumieniem. Po latach prób wzięcia się w garść dostałam język, którym mogłam zacząć opisywać swoje doświadczenia. Jednak samo poznanie pojęcia nie zmienia od razu codzienności. Nadal trzeba wejść między ludzi, odpowiedzieć na oczekiwania, uczestniczyć w rozmowach i znaleźć dla siebie miejsce. Dlatego obok ulgi może pojawić się kolejne pytanie: skoro mój sposób przeżywania mieści się w ludzkiej różnorodności, dlaczego tak często czuję się obco? Dziś chcę zatrzymać się właśnie przy tym pytaniu. Przy poczuciu, że jesteś obecna, uczestniczysz, rozmawiasz, a jednak jakaś ważna część Ciebie pozostaje niewypowiedziana.
Możemy być razem i przeżywać tę samą chwilę inaczej
Wyobraź sobie spotkanie przy stole. Toczy się kilka rozmów, ktoś włącza muzykę, co chwilę pojawia się nowy temat. Jedna osoba odpoczywa w tej atmosferze. Druga czuje, że coraz trudniej jej zebrać myśli. Chciałaby dokończyć poprzedni wątek, usłyszeć odpowiedź, przez chwilę porozmawiać spokojniej. Żadna z nich nie musi robić czegoś niewłaściwego. Mają jednak inne potrzeby w tej konkretnej sytuacji.
W badaniach wysoka wrażliwość opisywana jest poprzez pogłębione przetwarzanie doświadczeń, reaktywność emocjonalną, dostrzeganie subtelności i podatność na przeciążenie. Te właściwości mogą wpływać na sposób uczestniczenia w codziennych sytuacjach. Ich znaczenie zależy również od warunków, w których żyjemy. Jeśli potrzebujesz chwili na odpowiedź, a otoczenie ceni natychmiastową reakcję, możesz zacząć oceniać własne tempo. Jeśli po intensywnym spotkaniu chcesz odpocząć, możesz zastanawiać się, dlaczego inni mają jeszcze ochotę gdzieś wyjść. Różnica staje się wtedy osobistym zarzutem: „Znowu ze mną jest coś nie tak”.
Pamiętam, jak ciężkie potrafi być to zdanie. Dlatego tak zależy mi na tym, żebyśmy przyglądały się również samemu porównywaniu. Czy naprawdę potrzebuję tego samego co inni? Czy próbuję spełnić oczekiwanie, którego nigdy z nikim nie omówiłam?
Samotność może dotyczyć bliskości
Można mieć rodzinę, znajomych i pełny kalendarz, a jednocześnie tęsknić za rozmową, w której da się powiedzieć coś ważnego bez pośpiechu. Za zainteresowaniem, które trwa także wtedy, gdy odpowiedź jest bardziej skomplikowana niż „wszystko dobrze”.
W badaniu Filipa Meckovsky’ego i współpracowników, opublikowanym w 2025 roku, uczestniczyło 3247 dorosłych. Wyższa wrażliwość wiązała się z większą samotnością emocjonalną. Nie stwierdzono natomiast istotnego związku z samotnością społeczną ani izolacją. To rozróżnienie pokazuje, że liczba kontaktów i odczuwana bliskość mogą być różnymi sprawami. Badanie kwestionariuszowe wskazuje na związek, nie dowodzi przyczyny i nie opisuje losu każdej wysoko wrażliwej osoby. Dla mnie jest to ważna perspektywa: kiedy czujesz się samotna, warto zapytać, jakiego rodzaju kontaktu Ci brakuje. Czy chodzi o towarzystwo? O możliwość opowiedzenia o sobie? O wzajemność? A może o poczucie, że Twoje zdanie rzeczywiście ma miejsce w relacji?
Przynależność potrzebuje przestrzeni na różnice
W badaniach nad poczuciem przynależności uwzględnia się między innymi doświadczenie bycia akceptowaną, cenioną i włączoną w życie grupy. Przynależność obejmuje więc coś więcej niż samą obecność wśród ludzi. Nie chciałabym jednak, żeby wiedza o wysokiej wrażliwości stała się kolejnym murem. Zdanie „jestem z innego świata” może trafnie oddawać samotność, ale potraktowane dosłownie utrudnia szukanie porozumienia. Ludzie o różnym temperamencie potrafią tworzyć bliskie relacje. Potrzebują sposobności, żeby poznać swoje potrzeby i nauczyć się o nich rozmawiać.
Wysoka wrażliwość również nie oznacza automatycznie introwersji. Już w pierwszych badaniach Elaine i Arthura Aron wykazano jej częściową niezależność od introwersji społecznej. Możesz lubić ludzi, prowadzić warsztaty, występować publicznie i jednocześnie potrzebować spokojnych warunków odpoczynku.
Czasem początkiem zmiany jest bardzo zwyczajne zdanie: „Chcę Ci odpowiedzieć, potrzebuję chwili”. Albo: „Zależy mi na spotkaniu, wybierzmy spokojniejsze miejsce”. Takie słowa pozwalają drugiej osobie dowiedzieć się czegoś, czego mogła wcześniej nie rozumieć.
Gdzie mogę być sobą?
Proponuję Ci krótką refleksję. Przypomnij sobie jedną sytuację, w której czułaś się swobodnie przy drugiej osobie. Co robiła? Jak Cię słuchała? Czy mogłaś się zastanowić, zmienić zdanie, czegoś odmówić? Zapisz, co konkretnie pomagało Ci w tym kontakcie.
Potem wybierz jedną potrzebę, o której chciałabyś powiedzieć komuś bliskiemu. Spróbuj nazwać ją poprzez sytuację i prośbę, którą można zrozumieć.
Sama chcę patrzeć na swoją drogę właśnie z tej perspektywy: poznawania siebie i budowania warunków, w których mogę uczestniczyć w życiu bardziej po swojemu.
Być może poczucie „innego świata” jest dzisiaj Twoim sposobem opowiedzenia o braku zrozumienia. Twoja historia może jednak zawierać również spotkania, w których poczujesz: tutaj jest miejsce także dla mnie.
Psychegrafia
Grażyna Pajewska
05-807 Owczarnia
ul. Artystyczna 13
NIP: 951-197-33-75
Kontakt
biuro@psychegrafia.pl
+48 735 762 765
+48 788 234 042
Wszelkie prawa zastrzeżone © Psychegrafia, Grażyna Pajewska 2026.


