Lubię ludzi, a jednak potrzebuję od nich odpocząć

Przez siedemnaście lat mojej pracy trenerskiej spotkałam wielu ludzi. Prowadziłam warsztaty, słuchałam, rozmawiałam o komunikacji, współpracy i podejmowaniu decyzji. Dzisiaj nadal chcę pracować z kobietami. Ich historie są dla mnie ważne, a możliwość towarzyszenia im w poznawaniu siebie nadaje sens temu, co tworzę.

10/18/20263 min read

Przez siedemnaście lat mojej pracy trenerskiej spotkałam wielu ludzi. Prowadziłam warsztaty, słuchałam, rozmawiałam o komunikacji, współpracy i podejmowaniu decyzji. Dzisiaj nadal chcę pracować z kobietami. Ich historie są dla mnie ważne, a możliwość towarzyszenia im w poznawaniu siebie nadaje sens temu, co tworzę. Jednocześnie coraz lepiej rozumiem, że w moim życiu potrzebne jest również miejsce na odpoczynek od rozmów, pytań i odpowiadania na potrzeby innych. Te dwa pragnienia mogą istnieć obok siebie. Mogę cieszyć się spotkaniem i później potrzebować ciszy. Mogę być zaangażowana, a po zakończeniu pracy chcieć przez chwilę pozostać bez kolejnego zadania.

Moja historia wypalenia sprawia, że traktuję tę potrzebę poważnie. Wiem, jak wiele można dawać, kiedy zależy nam na tym, co robimy. Wiem również, że samo zaangażowanie nie wystarcza, żeby mieć siłę na dalszą drogę.

Dobre spotkanie również może być intensywne

Łatwo uznać, że odpoczynku potrzebujemy przede wszystkim po czymś trudnym. Po konflikcie, stresującym wydarzeniu, rozmowie, która nas zabolała. Tymczasem również radosny dzień może zawierać dużo bodźców: wiele głosów, zmian tematów, emocji, nowych informacji i decyzji.

Wyobraź sobie udane spotkanie. Śmiejesz się, słuchasz, opowiadasz. Chcesz być obecna, więc skupiasz uwagę na rozmówcach. Po kilku godzinach nadal ich lubisz, a jednocześnie zauważasz, że trudniej Ci zebrać myśli. Kolejne pytanie wymaga większego wysiłku. Pojawia się ochota, żeby wyjść na chwilę do spokojniejszego miejsca. W opisach wysokiej wrażliwości podatność na przeciążenie występuje obok pogłębionego przetwarzania doświadczeń, reaktywności emocjonalnej i dostrzegania subtelności. Wrażliwość dotyczy przy tym zarówno trudnych, jak i pozytywnych wpływów otoczenia. Samo zmęczenie po spotkaniu nie rozstrzyga jednak o posiadaniu tej cechy. Dla mnie oznacza to zaproszenie do obserwacji: jakie spotkania mi służą, w jakich warunkach dobrze się czuję i kiedy zaczynam potrzebować przerwy?

Towarzyska i wrażliwa — czy to do siebie pasuje?

Prowadzenie warsztatów wymaga obecności, reagowania i kontaktu. Ktoś, kto widzi mnie podczas pracy, poznaje właśnie tę część mojego funkcjonowania. Potrzeba odpoczynku pojawia się poza kadrem takiego spotkania. Wysoka wrażliwość i introwersja są odrębnymi, choć częściowo powiązanymi cechami. Już badania Elaine i Arthura Aron wskazywały na częściową niezależność wrażliwości przetwarzania sensorycznego od introwersji społecznej. Można więc lubić towarzystwo i aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym, a równocześnie mocno odczuwać intensywność otoczenia.

Nie muszę na podstawie jednego wieczoru określać całej siebie. Mogę dzisiaj chcieć rozmowy, a jutro spokojnego poranka. Ważniejsze staje się poznawanie własnego rytmu.

Co może dawać czas spędzony ze sobą?

Badania Thuy-Vy Nguyen, Richarda Ryana i Edwarda Deciego pokazują, że przebywanie samemu może zmniejszać nasilenie emocji o wysokim pobudzeniu — zarówno przyjemnych, jak i nieprzyjemnych. W jednym z ich eksperymentów dobrowolny wybór czasu w samotności sprzyjał odprężeniu i obniżeniu stresu. Badania te nie dotyczyły wyłącznie osób wysoko wrażliwych i nie wyznaczają uniwersalnej dawki samotności. Pokazują natomiast znaczenie wyboru oraz warunków, w których zostajemy sami. To rozróżnienie jest mi bliskie. Chwila dla siebie może być czymś, co świadomie wybieram i na co znajduję miejsce. Odpoczynek może oznaczać spacer, spokojne siedzenie, rysowanie albo zwyczajne ograniczenie kolejnych rozmów. Czasem dobrze służy również cicha obecność bliskiej osoby. Warto sprawdzać, co rzeczywiście przynosi ulgę. Telefon pełen wiadomości może podtrzymywać tę samą intensywność, od której właśnie chciałyśmy odpocząć.

Powiedzieć o swojej potrzebie, zanim przyjdzie wyczerpanie

Chcę dzisiaj budować pracę, w której odpoczynek ma swoje miejsce od początku. Własne doświadczenie nauczyło mnie, że granice warto uwzględniać także wtedy, gdy robię coś z pasją. Można zacząć od prostych słów: „Bardzo się cieszę, że się spotkałyśmy. Potrzebuję teraz spokojnego wieczoru”. Albo: „Chcę Cię uważnie wysłuchać. Porozmawiajmy jutro, kiedy będę miała więcej przestrzeni”. Taka wypowiedź daje drugiej osobie szansę zrozumienia naszej potrzeby. Pomaga też odróżnić zmęczenie od niezadowolenia z relacji.

Jeśli chcesz przyjrzeć się swojemu rytmowi, pomyśl o ostatnim spotkaniu. Kiedy czułaś się swobodnie? W którym momencie zaczęłaś odczuwać wysiłek? Co mogłoby pomóc następnym razem: krótszy czas, spokojniejsze miejsce, przerwa, mniej planów później?

Dzisiaj chcę mieć w swoim życiu miejsce na ludzi i na siebie. Na wspólne doświadczenia oraz czas, w którym mogę je spokojnie poukładać.

Mogę lubić ludzi i potrzebować odpoczynku po spotkaniu. Obie te prawdy mieszczą się we mnie.